ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ Η ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Ο Μάρτιος μήνας είναι σημαντικός μήνας για ολόκληρο τον Ελληνισμό, αφού σήμανε την έναρξη του αγώνα για την εθνική μας παλιγγενεσία. Ας θυμηθούμε όμως τη σχετικά νεότερη θυσία νεαρών αγωνιστών της Κύπρου που μήνα Μάρτιο έχασαν την ζωή τους, αγωνιζόμενοι για τα Εθνικά ιδανικά και την πατρίδα.
Ο πρώτος ήταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου, πρωτοπαλίκαρο και υπαρχηγός του στρατηγού Γρίβα και της ΕΟΚΑ. 
Ο Γρηγόρης  Αυξεντίου, ένα φτωχόπαιδο από το χωριό Λύση, οδηγός ταξί το επάγγελμα, πούμαθε στη μεγάλη σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα φτιάχνουν την λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Ο οποίος ίσως ήταν και ο ποιό τυχερός από τούς άλλους, αφού πρόλαβε και αγωνίσθηκε επί τρία χρόνια για την ελευθερία της πατρίδος, πριν καεί από τούς Άγγλους ζωντανός.
Μάρτιος 1957 όταν οι Άγγλοι αποικιοκράτες, αφού ανακάλυψαν το κρησφύγετο του, κοντά στη Μονή Μαχαιρά, το περικύκλωσαν με ειδικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα, καλώντας τον Κύπριο αγωνιστή να παραδοθεί.
Ο Γρηγόρης, αφού άφησε τούς συντρόφους του να διαφύγουν με ασφάλεια, αρνήθηκε να παραδοθεί και να πέσει ο ίδιος στα χέρια των αποικιοκρατών.
Έμεινε εκεί, στην σπηλιά, πολέμησε μέχρι τέλους σκοτώνοντας πολλούς Άγγλους και άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο κρησφύγετο, που πυρπολήθηκε από τούς διώκτες του.
Η σορός του δεν παραδόθηκε στους συγγενείς του, υπό τον φόβο διαδηλώσεων κατά την διάρκεια της κηδείας του, η οποία έγινε στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας στα λεγόμενα ''φυλακισμένα μνήματα''.

Το αναστηλωμένο κρησφύγετο

Ο Γιάννης Ρίτσος, εκείνες τις μέρες, συγκλονισμένος από τον ηρωικό θάνατο του Αυξεντίου, που προτίμησε να καεί ζωντανός παρά να παραδοθεί στον εχθρό, έγραψε τον ''Αποχαιρετισμό'' στον Γρηγόρη, όπου λέει μεταξύ άλλων: ''Λέω τον αριθμό των χρόνων μου και κλαίω ξέροντας πως θα τον προσθέσετε στην δόξα του έθνους μας. Ήμουν ίσως μικρός για την δόξα, ίσως μικρός για μια τέτοια ευτυχία. Μια πράξη σωστή είναι το πήδημα του ανθρώπου έξω από τη μοναξιά. Είναι το σφίξιμο χιλιάδων χεριών κι ο όρκος όλων. Είμαι έτοιμος. Δεν δέχομαι, όχι  τη θυσία για το θάνατο. Τη δέχομαι μονάχα για τη ζωή, για μια ζωή που δεν θα απαιτεί καμιά θυσία. Είμαι έτοιμος. Ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω πως η στενότητα μιας σπηλιάς μπορούσε να έχει τόση ευρυχωρία, μπορούσε να χωρέσει την πατρίδα με τις ελιές της, τ' ακρογιάλια της, τα βάσανά της, με τα καΐκια της, μ' ολάνοιχτα πανιά στον αντρίκειον αγέρα της, τον κόσμο με τα φλάμπουρα του, τα όνειρά του, τις καμπάνες του και τα μικρά αγριόχορτα. Ανασαίνω, μέσα σ' αυτό το πέτρινο τούνελ που η έξοδός του είναι το ίδιο το στόμα του ήλιου. Το ξέρω: από δω, κατ' ευθείαν θα περάσω νεκρός μες στον κόσμο. Μην κλαίτε. Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ, πως είναι δυνατή η Ελευθερία. Γειά σας. Τούτη την ώρα δεν τρομάζω τα μικρά η μεγάλα λόγια, μπορώ να σκουπίσω τα μάτια μου στη σημαία μας, μιας και το ξέρω: στην στην απόλυτη στιγμή μου μες απ' το στόμιο του θανάτου, οι συναγωνιστές μου θα παραλάβουν απ' τα χέρια μου φλεγόμενη τη σημαία του ανένδοτου αγώνα, φλεγόμενη σαν πύρινο άλογο ικανό να διασχίσει το άπειρο και το θάνατο, σαν άσβηστη δάδα μέσα σ' όλες τις νύκτες των σκλάβων, φλεγόμενη η σημαία μας σαν μέγα αστραφτερό δισκοπότηρο για την άγια μετάληψη του κόσμου.

Ο δεύτερος της ιερής παρέας των Κύπριων αγωνιστών, που θυσιάστηκε μήνα Μάρτιο, ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ή Βαγουρής, όπως τον έλεγαν οι δικοί του, που δεν πρόλαβαν να τον χαρούν.
 Όπως δεν πρόλαβαν να τον χαρούν, οι συμμαθητές του και ο Ελληνισμός, όπως δεν πρόλαβε να χαρεί κι ο ίδιος τη ζωή, αφού την αποχαιρέτισε σε ηλικία μόλις 18 ετών, κρεμασμένος στο σχοινί της αγχόνης των εχθρών  σφετεριστών της πατρίδας του.
Στο τελευταίο του γράμμα, έγραψε: ''Θα ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να' ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μία φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα".
Θάφτηκε και αυτός στα  ''Φυλακισμένα  Μνήματα'' για να μην γίνουν διαδηλώσεις στην κηδεία του και φουντώσουν τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!!!   ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!!!!!!!!!!   

Τις μέρες αυτές που περιμένουμε να γιορτάσουμε την επέτειο της Εθνικής μας παλιγγενεσίας, ας αφιερώσουμε λίγες στιγμές και στην μνήμη των Κύπριων αγωνιστών που πέθαναν για την Ελλάδα. Είναι εθνικό χρέος η μνήμη. Και να μην ξεχνάμε πως η Κύπρος δεν είναι καθόλου μακρυά.

Φυλακισμένα μνήματα, Λευκωσία